archief 

Vincent de Roder
Out of the haze

 

3 & 4 september 2016
zaterdag vanaf 19u
zondag van 11u tot 18u

Wat doet het werk van Vincent de Roder? Je komt de zaal binnen en spontaan denk je aan Joseph Albers, zelfs aan Bridget Riley, haar late werk. Je verbaast je over de kleuren, de vormen. Alle werken bijna hebben hetzelfde formaat. Sommige zijn horizontaal, andere verticaal opgebouwd. Je denkt niet aan de verf of hoe het schilderij is opgebouwd. Je kijkt en je verliest. De werken zijn zichzelf, bouwen zichzelf op. Altijd gelukkig wanneer schilderijen geen dialoog moeten aangaan. Ze zwijgen.

Dan nader je een schilderij en je ziet dat de verf lakverf is, dan zie je dat onder de kleuren en de vormen bewegingen ‘verborgen’ zitten maar toch zichtbaar gelaten zijn. Er zijn vlekken, onregelmatigheden. Er is niet naar perfectie gestreefd. Er ontstaat verwarring. 

Abstracte kunst refereert altijd aan een platonische wereld van niet-aardse, ijle, absolute, perfecte vormen. Hier niet: er is gewerkt. Het schilderij kent lagen. Het verleden is zichtbaar, wordt bewust getoond en ís het kunstwerk. De Roder toont schilderijen waar het werkproces integraal deel uitmaakt van het werk. Zijn de schilderijen dan onaf? Geenszins. Maar de onvolkomenheden, de onvolmaaktheid (werken is iets anders dan scheppen) zijn de kern van dit werk. Er is contemplatie mogelijk, maar vooral is er toch beweging.

De manier van schilderen wordt getoond en omdat het menselijk is, is het niet volmaakt. De struikelende mens wordt omarmd. De vormen zijn minder ijl (dus minder abstract) dan ze lijken. Ze staan dicht bij ons, bij gevoelens, gedachten. Er is negatie in de werken, er wordt binnen het werk zelf tégen-gewerkt maar niet op een agressieve manier. Het zijn mogelijkheden die getoond worden. Soms zie je een strandgezicht, de zee, soms denk je aan Jean Brusselmans, de landelijkheid van een haag. Niet dat de connectie met het figuratieve belangrijk is (of er is) maar wel ervaar je een sfeer van menselijkheid, medelevendheid. 

Het belangrijkste: evenwicht. Er is geen schilderij dat uit de haak zit: elk schilderij is volstrekt bewust opgebouwd. Wat zichtbaar gelaten is, heeft een picturale en architectonische functie. 

Hoe komt het dat dit werk een geluksgevoel oproept? De vormen zijn stil, nee, er wordt niet geroepen. De kleuren zijn zelfstandig, vloeken niet met elkaar maar zijn ook niet naast elkaar gelegd zoals handboeken het aanraden. Er is de stilte van het werk zelf, het geheel. Een oeuvre dat zwijgt en wenkt. Maar volstrekt persoonlijk is door het kleurgebruik, door de vormen die voor iedereen herkenbaar zijn maar toch weer anders getoond worden

Johan Velter

Hillebrand van Kampen

1 & 2 oktober 2016
zaterdag vanaf 19u
zondag van 11u tot 18u

' De kunst is net als de liefde een magische handeling om de angst uit te bannen '
Michael Leiris 
Adriaan Verwée
'Pitch-buttock'

29 & 30 april 2017
zaterdag vanaf 19u
zondag van 11u tot 18u

Adriaan Verwée maakt objecten en installaties die zich in het tussengebied ophouden tussen letterlijk en figuurlijk, tussen constructie en beeld. Het is alsof die beslissing nog even in beraad gehouden wordt. Enerzijds lijken vele van zijn objecten een bepaalde functie te hebben en bijgevolg deel uit te maken van het hier en nu. Dat tijdelijke en ruimtelijke karakter wordt tevens versterkt door het feit dat de kunstenaar zijn combinaties van verschillende objecten vaak letterlijk onder spanning plaatst door de zwaartekracht een actieve rol te laten spelen, of door elementen te introduceren die er onaf of overbodig uitzien. Die lijken eerder een ‘rest’ van het beeld te vormen in plaats van er deel van uit te maken. Anderzijds valt op hoeveel zorgzame aandacht besteed is aan sommige materialen en verhoudingen. Dit verleent vele objecten een esthetische helderheid die hun functionaliteit juist lijkt tegen te spreken. De kunstenaar creëert geen nieuw beeld van ‘een’ mogelijke wereld, die hij vervolgens in zijn volledigheid aan een toeschouwer aanbiedt - te nemen of te laten. Hij plaatst een object in de tentoonstellingsruimte die een mogelijke aanzet vormt tot een ruimtelijke en tijdelijke ervaring die altijd particulier blijft. In plaats van een kunst die binnen sterke en collectieve referentiekaders functioneert, is zo een kunstvorm ontstaan voor een cultuur die in grote mate particulier en individueel beleefd en geconstrueerd wordt.

Adriaan Verwée makes objects and installations that are caught in the middle ground between the literal and figural, between construction and image. It is as if that decision is still under consideration, or left hanging in the air. Yet many of Verwée’s objects appear nevertheless to have a specific function, and as a result are an integral part of the here and now. The temporal and spatial character of his work is enhanced through the tension that the artist quite literally puts on his combinations of different objects: by, for example, giving gravity an active role, or by introducing elements that look incomplete or redundant. These elements often seem more like 'remnants'of the picture rather than a true part of it. Additionally an enormous amount of attention is lavished upon certain materials and their relationships. This lends these objects an aesthetic clarity and quality, which in turn appears to completely contradict their suggested functionality. Furthermore, the artist seems to have no intention to create a vanguard image of a possible world, which he then offers in its totality to the gaze of the spectator. He arranges objects in the exhibition space in such a way as to suggest to "take it or leave it". In doing so, Verwée engages the viewer in a spatial and temporal experience. Instead of an art that functions through strong and collective reference frames, an art form is thus generated in larger numbers; yet it is an art form that is always experienced and constructed on the particulier and on the individual level.

Johan De Wit
'Moral Outlet'

3 & 4 juni 2017
zaterdag vanaf 19u
zondag van 11u tot 18u

Reinhard Doubrawa
' 24 hours '

 

9 & 10 september 2017
zaterdag vanaf 19u tot zondag 19u
zondag van 11u tot 18u

„The 24 hours show“

 

For the space of Garage Neven, I have developped a series of about 40 paper cutouts. The range of motives reaches from private photo-albums scenes, special studio arrangements, to iconic signs. It also includes words and short text passages (sentencen) and some scientific diagrams too.

They were choosen to find out which roles I play in different situations as person and as artist – as private and aswell as semi-public person – belonging to a specific cultural collective. 

 

The images-compositions will be modified, changed and deleted within the duration of the show frequently. So, one and the some images may show up in different situations, creating different context and content.

Text fragments become part of the image’s composition and work like rules, comments and undertitles or inbetween-text in silent movies.

The setup itself refers to Platons cave allegory. It is also not unequal to a classical shadow-play where cutouts are projected onto a screen. 

Paul Gees
'stille trillingen' 

7 & 8 oktober 2017
zaterdag vanaf 19u en zondag van 11u tot 18u

Carole Vanderlinden
 

OUT OF THE BLUE

recent work on paper

Zaterdag 26 mei vanaf 19u tot 1u
& Zondag 27 mei vanaf 13u tot 19u

'De schilderijen van Carole Vanderlinden raken je meteen. Ze zijn direct, compact, krachtig en grappig. Ze zijn ontwapenend. Ze knipogen naar de kunstgeschiedenis. Ze zijn heel rijk, maar tegelijk heel eenvoudig. (…) Vanderlindens schilderijen zien er telkens anders uit, al kan je wel enkele terugkerende elementen herkennen zoals schuin geschilderde passe-partouts, plantenmotieven, hemels en waterpartijen, contrasten tussen dun en dik of mat en glanzend geschilderde partijen en texturen die de indruk wekken dat er een ‘doorkijk’ ontstaat. Sommige schilderijen doen denken aan het werk van Fernand Léger, zij het op een grappige manier. (…) Vaak lijken haar schilderijen, in hun geheel, nuchtere dragers voor een klein, sensueel accident dat, zodra je het hebt opgemerkt, alle aandacht naar zich toe zuigt, maar zich dan weer schuchter terugtrekt: een vlekje, een vloeiend element in een geometrisch opgebouwd schilderij, of een toon die plotseling een schijnbaar lichtgevende waarde krijgt.(…) Vanderlindens fascinatie voor oude kunsten en volkskunsten, hoe deze fascinatie uitmondt in schets- en plakboeken en hoe hieruit uiteindelijk autonome schilderijen kunnen ontstaan, doet denken aan Gustave Flaubert over wie werd gezegd dat hij een woud omhakte om een tandenstoker te vervaardigen, maar dan werkelijk in de geest van zijn beroemde helden Bouvard en Pécuchet, die trachtten zich alle wetenschappen en technologieën van hun tijd eigen te maken. Immers, wat Vanderlinden eveneens lijkt te boeien in deze onuitputtelijke schat aan artefacten, is de vergeefse poging van de kunstenaars of ambachtslieden om via deze voorwerpen kennis te verwerven of greep te krijgen op de wereld of de natuur.' 

Montagne de miel, 8 november 2014
Hans Theys, 'Twee voeten op de grond en twee in de lucht- enkele woorden over het werk van Carole Vanderlinden

http://www.carolevanderlinden.be/

Hans Verhaegen
'this appearing'
 
Zaterdag 16 juni vanaf 19u tot 1u
& Zondag 17 juni vanaf 13u tot 19u

Verschijnen (This appearing)

 

Niet meer dan acht eenvoudige vormen zijn de basis van de kunst van Hans Verhaegen. Ze worden bijna altijd gecombineerd tot een primitieve menselijk figuur. Nu eens strak in rasters gerangschikt, dan weer in complexe, abstracte constructies. Soms zwart wit, soms veelkleurig. 

Met zelfgeschreven computer animaties kan hij een oneindig aantal mogelijke beelden produceren. Als een fotograaf 'neemt' en selecteert hij beelden die tijdens het werken verschijnen en verdwijnen. Een selectie wordt soms afgedrukt op papier of een sequentie soms vertaald naar een video. 

 

Zijn kunst is een spel met gekleurde blokken. Met de menselijke figuur als een algoritmische constructie. Berekende intuïtie en toevallige rationaliteit wisselen elkaar af als tijdelijke strategieën om een paradoxaal evenwicht te vinden tussen vertrouwen en verrassing. In de hoop om een glimp op te vangen van dat ene moment in de aanhoudende verwarring waarop plots iets onstaat wat we kunstwerk willen noemen. En dan tentoonstellen, even in de schijnwerper. Die tijdelijke parade van verzonnen authenticiteit. 

http://www.hansup.be/

Johan De Wilde
Patricia bellen 
zaterdag 27oktober van 19u tot 1u
& zondag 28 oktober van 13u tot 19u

Over het werk van Johan De Wilde

 

Van JDW zijn vooral zijn tekeningen* bekend maar voor zijn project in Garage Neven brengt hij tevens een nieuwe reeks werken: schilderingen en voorbereidende tekeningen gebaseerd op de getallenreeks Pi en een installatie gebaseerd op de stelling van de eindeloos typende apen. 

De stelling van de eindeloos typende apen houdt in dat, “indien men er maar lang genoeg de tijd voor neemt, een aap die in willekeurige volgorde letters intikt op een schrijfmachine, een kopie van het volledig werk van William Shakespeare kan produceren. De statistische kans dat dat gebeurt is uitermate klein, maar niet nul.”

Tijdens het werken aan een reeks tekeningen van meer dan vijftig delen in 2017, ontstond de noodzaak om bepaalde bestaande ideeën, meer bepaald de verhouding Pi die in het werk van JDW al heel lang een grote rol speelt, verder uit te werken. JDW heeft het altijd al graag gehad over de kunstgrepen die nodig zijn om tot een beeld te komen en hoe rede en gevoel daarbij een tijdelijk verbond sluiten. Met andere woorden: het eenvoudig toekennen van een bepaalde kleur aan de cijfers 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 en 0 kan door het eindeloos naast elkaar bestaan van die 10 kleuren tegen een bepaalde achtergrond, een even eindeloze reeks poëtische gelijkenissen opleveren die ‘doen denken aan’ maar nooit echt ‘zijn’ (hoewel de statistische kans daartoe uitermate klein is maar niet nul). Het is net als in zijn eerder werk een poging om zijn kunstgrepen zo universeel mogelijk te maken, een tot vorm gestolde attitude als het ware.

 

*Zijn tekeningen kan je beschouwen als het werk van een 'menselijke printer' (de mens schiep de computer naar zijn beeld): ze zijn opgebouwd als schilderijen, een arbeidsintensief proces: laag na laag met horizontale en verticale lijnen en daartussen verweven een vorm, een gedaante. Het is alsof hij het doek waarop hij met zijn potloden schildert, tekent. Meestal werkt hij op hetzelfde formaat: A4 (omdat hij zijn tekeningen zo universeel mogelijk wil laten zijn; iedereen gebruikt dagelijks A4) of in dezelfde verhoudingen A6 en A2. Zijn thema's zijn heel divers en verschillend, hij laat ze soms los om ze maanden later weer op te pikken.

Johan De Wilde tekent feitelijk 'tijd' op schaal 1/1: hij tekent de lijnen terwijl zijn en eenieders tijd voorbijglijdt, tevens de reden waarom hij vrijwel elke tekening de titel History + een nummer toekent. Een ironische bedenking bij de gevleugelde woorden 'vita brevis, ars longa’.

http:/www.johandewilde.com

Laura van
15 things to do while birdwatching

 

zaterdag 18 mei van 19 tot 1 uur

& zondag 19 mei van 13 tot 19 uur

Wim Bouciqué
Drawn towards books

 

zaterdag 15 juni van 19 tot 1 uur 
& zondag 16 juni van 13 tot 19 uur

Christophe Lezaire
ZOOT ALLURES

zaterdag 14 september van 19 tot 1 uur

& zondag 15 september van 13 tot 19 uur

+ mosselen à volonté